การนอนกัดฟัน เป็นปัญหาหรือไม่?

การนอนกัดฟัน เป็นสิ่งที่เราทุกคนทำในแต่ละวัน โดยเฉพาะวันที่เครียด อย่างไรก็ตาม การบดฟันและกรามโดยไม่รู้ตัวและต่อเนื่องนั้นไม่ใช่เรื่องปกติ และอาจนำไปสู่ปัญหาสุขภาพที่ร้ายแรงยิ่งขึ้นได้ การกัดฟันโดยไม่รู้ตัวและสม่ำเสมอเป็นภาวะทางการแพทย์ที่เรียกว่าการนอนกัดฟัน ปัญหาร้ายแรงที่อาจเกิดจากการนอนกัดฟัน ได้แก่ ปวดศีรษะจากความตึงเครียด ปวดกรามอย่างรุนแรง และอาจเกิดความเสียหายต่อฟันอย่างรุนแรง 

หากคุณเชื่อว่าคุณกำลังประสบปัญหาการนอนกัดฟัน โปรดติดต่อผู้ให้บริการทันตกรรมของคุณ คุณควรรู้ว่าคุณไม่ได้อยู่คนเดียว และประมาณ 8% ของผู้ใหญ่ในสหรัฐอเมริกากัดฟันเป็นประจำ ด้านล่างนี้เป็นข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับการนอนกัดฟัน รวมถึงเคล็ดลับในการระบุว่าเมื่อใดที่การกัดฟันของคุณมากเกินไปกลายเป็นปัญหา

• โรคเบาหวานส่งผลต่อสุขภาพช่องปากอย่างไร?

การนอนกัดฟัน เกิดจากอะไร?

ยังไม่ทราบสาเหตุที่แท้จริงของการนอนกัดฟัน การกัดฟันและการกัดกรามนั้นเชื่อมโยงกับปัจจัยทางจิตวิทยาทั้งความเครียด ความวิตกกังวล ความโกรธ ความคับข้องใจ หรือความตึงเครียด รวมถึงปัจจัยทางกายภาพ เช่น การบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์หรือคาเฟอีน หรือการสูบบุหรี่ เนื่องจากสาเหตุที่เป็นไปได้หลายประการ การพิจารณาว่าสาเหตุใดอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้คุณนอนกัดฟันจึงอาจระบุได้ยาก 

นอกจากนี้ สาเหตุหลายประการยังทำให้การรักษาเป็นเรื่องยากอีกด้วย หากคุณสงสัยว่าคุณกำลังประสบกับการนอนกัดฟัน คุณอาจต้องเริ่มต้นด้วยการประเมินปริมาณความเครียดในชีวิตของคุณ นอกจากนี้ เทคนิคอื่นๆ ที่คุณสามารถลองใช้ได้ ได้แก่ การเหยียดไหล่ คอ และกรามก่อนนอน หลีกเลี่ยงสารกระตุ้นในตอนเย็น เช่น กาแฟ และฝึกนิสัยการนอนหลับที่ดี

ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าฉันนอนกัดฟัน?

ดังที่ได้กล่าวไปแล้ว การกัดฟันมักเกิดขึ้นในเวลากลางคืน ดังนั้นหลายๆ คนจึงไม่ตระหนักถึงนิสัยของตนเอง อย่างไรก็ตาม การปวดหัวตื้อๆ ตลอดเวลาหรือเจ็บกรามหลังตื่นนอนตอนเช้าเป็นอาการของการกัดฟัน ส่วนใหญ่เป็นสมาชิกในครอบครัวของคุณที่รู้เกี่ยวกับเสียงรบกวนที่คุณทำในขณะนอนหลับ หากคุณสงสัยหรือได้รับแจ้งเกี่ยวกับการนอนกัดฟัน ให้พูดคุยกับทันตแพทย์ของคุณ พวกเขาสามารถตรวจปากและกรามของคุณเพื่อดูสัญญาณของการนอนกัดฟัน เช่น อาการเจ็บกรามหรือการสึกของฟัน มากเกินไป

การนอนกัดฟันเป็นอันตรายหรือไม่?

ในบางกรณี หากการสบฟันต่อเนื่องเป็นเวลานาน เช่น ทุกคืน อาจส่งผลให้โครงสร้างฟันแตกหักหรือสูญเสียได้ การบดจะทำให้ฟันสึกกร่อนจนทำให้ฟันไวต่ออาหารเย็นหรือร้อน และส่งผลให้เสียวฟันมากขึ้น นอกจากนี้ฟันอาจสึกกร่อนจนถึงตอไม้ได้ สิ่งนี้ทำให้เกิดความจำเป็นในการรักษา เช่น การวางสะพานฟัน ครอบฟัน หรือแม้แต่คลองรากฟันของฟันดังกล่าว เพื่อลดอาการเสียวฟัน การบดฟันอย่างรุนแรงไม่เพียงแต่สามารถทำลายฟันหรือส่งผลให้ฟันสูญเสียได้ แต่ยังส่งผลต่อขากรรไกรของคุณหรือทำให้ ฟันแย่ลงและเปลี่ยนรูปลักษณ์ใบหน้าของคุณอีกด้วย

สัญญาณและอาการของการนอนกัดฟัน

ผู้ป่วยที่เป็นโรคนอนกัดฟันส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าตัวเองกัดฟันด้วยซ้ำ จริงๆ แล้ว หลายๆ คนไม่สังเกตว่าตนมีอาการนอนกัดฟันจนกว่าจะร่วมนอนร่วมกับใครสักคนที่ชี้ให้เห็น หากคุณสงสัยว่าคุณอาจกัดฟัน มีอาการและอาการแสดงบางอย่างที่คุณควรระวัง ได้แก่:

• ปวดหัว
• อาการเจ็บ ปวด ความเมื่อยล้า ของขากรรไกร
• การคลิกของข้อต่อกราม
• ปวดหู
• ความไวของฟันมากเกินไป

หากคุณเพิ่งสังเกตเห็นสัญญาณหรืออาการของการนอนกัดฟันใดๆ ที่ระบุไว้ ขอแนะนำให้คุณไปพบทันตแพทย์เพื่อประเมินความรุนแรงของปัญหาการนอนกัดฟันที่อาจเกิดขึ้น ทันตแพทย์ของคุณจะต้องการประเมินความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นจากการบดฟันและขากรรไกรของคุณ และประเมินบริเวณที่มีอาการกดเจ็บ เป็นไปได้ที่ผู้ให้บริการของคุณอาจต้องการติดตามการเปลี่ยนแปลงของฟันและกรามของคุณตลอดการนัดตรวจ 2-3 ครั้ง เพื่อพิจารณาว่าการนอนกัดฟันของคุณเป็นปัญหาหรือไม่ และจำเป็นต้องได้รับการรักษาเพิ่มเติมหรือไม่

ฉันจะทำอะไรได้อีกเพื่อหยุดการกัดฟัน?

หากความเครียดทำให้คุณกัดฟัน ให้ปรึกษาแพทย์เกี่ยวกับทางเลือกในการลดความเครียด เข้าร่วมการให้คำปรึกษาเกี่ยวกับความเครียด พบนักกายภาพบำบัด หรือขอรับใบสั่งยาสำหรับการผ่อนคลายกล้ามเนื้อเพื่อการผ่อนคลาย การบำบัดพฤติกรรมทางปัญญา การบำบัดด้วยการพูดคุยประเภทหนึ่งสามารถช่วยลดความเครียดได้ การออกกำลังกาย การใช้ยาและการกายภาพบำบัดก็ช่วยได้มากเช่นกัน

การนอนกัดฟันหรือการนอนกัดฟันเกิดขึ้นเมื่อคุณกัดฟัน มันสามารถเกิดขึ้นได้เมื่อคุณตื่นหรือในเวลากลางคืน การนอนกัดฟันตอนกลางคืนอาจทำให้เกิดปัญหามากขึ้น เนื่องจากเราไม่ตระหนักถึงความรุนแรงของการนอนกัดฟัน หากไม่มีการรักษา การกัดฟันอาจทำให้กล้ามเนื้อและข้อต่อกรามเจ็บและทำให้คุณปวดหัวได้ หากคุณกำลังประสบปัญหาดังกล่าว ให้ไปพบทันตแพทย์ทันทีและค้นหาทางเลือกการรักษาที่เหมาะสมสำหรับคุณ

บทความโดย : จีคลับ 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *